براي چشم خاموشت بميرم
كنار چشمه نوشت بميرم
 نمي خواهم در آغوشت بگيرم
كه مي خواهم در آغوشت بميرم

خدا مشتی خاک را برگرفت. می خواست ليلی را بسازد. از خود در او دميد. و ليلی پيش از آنکه با خبر شود عاشق شد

ساليانی است که ليلی عشق می ورزد. ليلی بايد عاشق باشد

زيرا خدا در او دميده است و هر که خدا در او بدمدعاشق می شود

ليلی نام تمام دختران زمين است؛ نام ديگر انسان

خدا گفت : به دنيايتان می آورم تا عاشق شويد. آزمونتان تنها همين است : عشق

و هر که عاشق تر آمد، نزديکتر است. پس نزديکتر آييد، نزديکتر

عشق کمند من است. کمندی که شما را پيش من می آورد. کمندم را بگيريد

و ليلی کمند خدا را گرفت

خدا گفت : عشق فرصت گفت و گو است. گفت و گو با من

با من گفت و گو کنيد

و ليلی تمام کلمه هايش را به خدا داد. ليلی هم صحبت خدا شد

خدا گفت : عشق همان نام من است که مشتی خاک را بدل به نور می کند

و ليلی مشتی نور شد دردستان خداوند

هرگز به پایان راه نمی اندیشیدم
چرا که می دانستم بی تو
در انتهای راه خبری نخواهد بود
من فقط از پایان تو می ترسم

پایان تو سر آغاز مرگ تدریجی من بود
و بستن دفتر شعرم برای همیشه
حال از تو میخواهم آغاز کنی ابتدا را
چون همان لحظه ای که تو را در زیر باران دیدم

به پایان راه نیندیشیدم
حال میخواهم آغاز کنی  همان عشق را آغاز کنی
همان پرواز را آغاز کنی
از لحظه ی شروع  لحظه سلام و درود

از لحظه تلاقی دو نگاه  در زیر باران شروع کنی
و چون من به پایان راه نیندیشی
که اندیشیدن به پایان راه
شور پرواز بی پروا را در ما خواهد کشت